حیف مرخصی

امروز آنقدر در مراسم تمرين تحليف رژه رو خوب رفتيم كه گروهان اول ولمون كردن بريم. براي اولين تو اين دو ماه مرخصي شبانه قبل از 3.5 داشتيم. بدو بدو سوار ماشين شديم و اوميدم خونه. كلي برنامه ريزي كرديم. كلي دلمون رو صابون زديم براي خوشحالي بعد بازي.
بازي واقعا يك ضد حال بزرگ بود. خيلي خيلي بد. از جام جهاني 98 خيلي ضعيف تر اصلا بازي به دل نمي شست. باختن به جهنم لااقل قشنگ هم بازي نكرديم و مثل علف هرز دم آقایان را گرفتن از توی جام بیرون انداختن وحتی با سلام صلوات هم حذفمون نکرند آخه نامسلمونها اینا ناسلامتی سر شون بخوره از تیم ملی آخوند انتخاب  شده بودند.حالا برای دست درد نکنه این تیم مخصوصا علی دائی قرار است مدت چهار سال بهمهشون مرخصی بدن تا در بازیهای جهانی بعدی بچه ها و مخصوصا علی دائی استراحت کامل کرده باشند و قابلیت خوردن گلهایبیشتری را پیدا کنند.
 

اقلاً امروز خوب بازی کردیم و به یه تیمِ درست حسابی باختیم. به نظر من بازیکنای ایران خیلی بااستعدادن اما متاسفانه تمرین‌شون کمه و از نظر بدنی ضعیفن. روحیه‌شون ضعیفه و هول می‌شن وقتی بازی مهمه. ای کاش یه روان‌شناس و یا رئیس جنبورشون باهاشون بود .